De man van Visvliet

Het argeloze ravijn

2011-02-26T20:55:00.000+01:00

Argeloos
Wandel ik langs het ravijn
Gieren scheren langs de klippen
De lucht betrekt, de zon droomt weg
Met sluiers bloederig
Als een eerste maandstonde

Dan wandel ik over de sterren
Een kosmisch reuzenrad
Het begint te draaien, sneller
Dan ik omhoog kan rennen

En toen bedreef ik de liefde
Met jou, op een trampoline

Caesar, de dichter en het mannetje

2011-01-26T00:05:00.000+01:00

Caetje!

Caesar (vervangende interjectie voor het enigszins blasfemische 'Jezus'), waarom heb ik dit blog eigenlijk? Als het niet voor quasi-literair geleuter is, waarvoor dan wel?! Ik merk dat de grens tussen dit blog en mijn Docterblog aan het vervagen is. Dat is verschrikkelijk.

Ik ben in ieder geval, om bij mijn laatste post aan te sluiten, alweer voortijdig genezen van mijn hypomanie, al ga ik tot het uiterste om haar ook weer opnieuw op te wekken.

Ik denk dat ik Docterblog meer wil gaan gebruiken voor theologische positie-verkenningen, en dit blog voor het bovengenoemde. Ik moet ook maar weer gedichten gaan schrijven. Op Twitter ben ik er al mee begonnen. Ik was ooit bij een etentje van museumpersoneel inclusief -directeur en een exposerend kunstenaar inclusief aanhang en randpersonages; één van de laatste, een bijziend mannetje dat al bij de receptie in het museum gretig was begonnen met zoveel mogelijk drank achterover slaan, en dat overduidelijk goed raad wist met spiritualiën, zat tegenover mij in het restaurant, en moest van mij, die minder eelt op mijn lever had, aanhoren dat ik een dichter was. Hij vroeg hoeveel gedichten ik geschreven had. Nauwelijks meer dan geen, deelde ik hem mede. Waarop hij mij zeer uitbundig begon uit te lachen. Een dichter die geen gedichten schrijft? Hij hoestte zijn portjes bijna weer uit. En ik moet zeggen, het zette mij wel aan het denken. Dronkemannen spreken ten slotte de waarheid.

Hè hè, het werkt

2011-01-21T21:59:00.000+01:00

Jarenlang ben ik aan het experimenteren geweest, en nu is het er. De magie, de synergie, de geniale farmacotherapie. Ik heb mijn ideale psychiater gevonden - zijn deskundigheid en vaderlijke behoedzaamheid sluiten goed aan bij mijn briljantheid. Ik heb ondertussen recepten gekregen waar ik ooit alleen maar van dacht te kunnen dromen. Ik heb ook daadwerkelijk gedroomd over een nieuwe psychiater bij wie ik fascinerende pillen kreeg die daadwerkelijk deden wat ik hoopte dat ze zouden doen, namelijk mijn hersenen zodanig tweaken dat ik meer grip op het leven krijg, meer zin, meer plezier. De pillen in mijn droom zijn van een soort en merk dat na wakker worden niet meer valt te reconstrueren, maar dat is ook niet nodig, het gaat erom in de wakende werkelijkheid correlaten en surrogaten te vinden die zich voldoende lenen om geïdealiseerd te worden en dan geëvacueerd uit het moeras van de wegrottende begeerten. Wanneer ik mij dit realiseer, dan besef ik ook dat een technisch farmacologisch relaas hier niet op z'n plaats is. Niemand die dat een ruk interesseert. Anderzijds bestaat er een manier van schrijven waarbij je in de eerste en laatste plaats jezelf probeert te plezieren - wat zou ik willen lezen? What Would Marten Read? WWMR? Een polsbandje met deze inspirerende afkorting is misschien een idee.

Uiteindelijk is alles een verhaal. Leven is lezen, schrijden is schrijven.

Het is Weekend. Ook dat was ooit een verhaal. Een verhaal waarin Het Gebeurde. Een verhaal waarin de tijd en de tijden (en een halve tijd) rondspinnend tot stilstand kwamen, concentrische cirkels vormend rondom de Tabernakel van de Tijd, Het Weekend, en dat elke week opnieuw.
Nu is in dit verhaal de vrijzinnigheid geslopen. Eerst werd het het weekend, toen weekend, toen een uitzichtloze vlakte van seconden, wegtikkend als een tijdbom die alleen kan imploderen.

Volle maan. Dat was ook een goed verhaal. Mijn moeder vertelde me laatst nog (en weer) dat ik als klein ventje niet kon slapen als het volle maan was. Dan stond ik rechtop in m'n bedje uit het raam te wijzen: 'Maan! Maan!'. Ik ben een trotse luna-tic.

Ik heb zin om te roken. Maar niet roken is ook prima. Ik vind het allebei een goed verhaal.

Azijn

2011-01-17T15:44:00.000+01:00

De griep heeft mij te pakken. Het grote gierende griepmonster lacht als een nieuwe duivel. Ik ben het ziek zijn zat. Beter zijn was al erg genoeg.

De naebbende VOC-mentaliteit

2011-01-05T00:15:00.000+01:00

Clonazepam. Fantastisch. Van overzee. In Amerika eten ze het gelijk smarties, tegen angst en vrees; hier is het alleen geboekstaafd als anti-epilepticum.

Ik begin weer te geloven in mijn eigen Y.

Y

2011-01-03T21:58:00.000+01:00

Jeetje, ik word echt niet gauw verliefd. Eigenlijk ben ik maar heel zelden verliefd geweest. De enige keer dat ik zonder waarschuwing door verliefdheid werd overvallen was er tóch een waarschuwing geweest - een paar jaar tevoren, in een droom. 'Doe het niet', was de boodschap van die droom. Toen ik wakker werd zei ik: 'Yes. Ik ga een vriendin krijgen'. Zo begeerlijk scheen mij toen nog het hebben van een levenspartner. Nu weet ik wel beter. De liefde is een slagveld, vol verminkte gezichten en rondslingerende ledematen.

Ik heb altijd afgegeven op Don Juans, en luisterde vol tintelende afkeuring naar J.J. Cale's promiscue You Got Something ('You don't look / Like my baby / And you don't feel / Quite the same / You don't touch / Quite like my woman / But you got something / I can't explain'). Nu snap ik het rusteloze prototype man beter. De opgejaagde jager die in rook zal opgaan als hij zijn dubbel tegenkomt. Op zoek naar z'n mammie.

Het labyrinth van de wanhoop

2010-06-04T21:02:00.002+02:00

Al wat ik wezen wilde is mij ontschoten. Nu adem ik zwaar, de lucht is zwanger van onheil, alle voorbereidingen zijn getroffen maar nog draalt de antichrist. Ik weet niet waar hij vandaan moet komen, eerst loerde ik op hem vanuit betonnen bunkers en smalle, al te smalle spelonken; maar allengs ben ik hem minder gaan vrezen, het heeft zo moeten zijn, denk ik dan, er komt een oplossing; de vraag is alleen hoeveel pijn die zal doen. Evangelische christenen geloven over het algemeen in de zogenaamde ‘opname vòòr de Grote Verdrukking’. Dat wil zeggen dat voordat God het mes in de mensheid zet, hij eerst zijn pappenheimers als raketten de hemel in schiet, waar zij ver verheven boven de in bloederige pulp veranderende aarde tot in alle eeuwigheid zullen feestvieren.

Wij worden blootgesteld aan het leven, waaronder inbegrepen de dood. De dood is het eindstation, de dood is de oceaan, de branding, de zoute zeelucht, meeuwen, aangespoelde kwalletjes. De dood is ook een wandelend kadaver, met rollende ogen in zijn rottende oogkassen en een clowneske grimas, doorvreten van maden en stinkend als een omgeploegd vers graf. Zo komt de dood dansend op ons af, en wij dansen maar achteruit, achteruit en achteruit, hopend dat we nimmer zullen struikelen. ‘Asphaleia’. Een Grieks woord voor ‘veiligheid’, dat letterlijk ‘het niet struikelen’ betekent. Veiligheid is een wandeling, een weg, een waarheid. ‘Ik ben de wandeling, de weg en de waarheid.’ Het is moeilijk te wandelen wanneer je niet leeft, alhoewel zombies naar het schijnt graag een poging wagen als het spookuur heeft geslagen.

Persoonlijk hou ik niet zo van wandelen. Het confronteert mij met dat wat geweest is en nooit meer terugkomt. Het me vergapen aan de natuur, de stille droeve schoonheid, de opgeruimde blijheid, de oneindige landerijen van de fantasie. Mijn brein werkt nu anders dan toen ik vijf was, of acht, of tien, of zelfs twaalf, of veertien, of zestien. Het is sindsdien onderworpen geweest aan verschillende psycho-actieve stoffen die het nuchtere bestaan een blijvende nasmaak van inferioriteit hebben gegeven. De landerijen van mijn fantasie zijn verschroeid en er liggen her en der brandende zwarte plastic vuilniszakken.

Ik zou het heden willen besluipen en het met een hamer de genadeslag willen geven. Elk heden schreeuwt erom vermoord te worden. Een heden dat niet sterft, dat is geen heden, dat is een bleke nabootsing van het verleden, of een matige reproductie van de toekomst.

Met Jezus Gezalfde gestorven en opgestaan.

Tekenen en wonderen.

Engelen en demonen.

Antibiotica en hormonen.

‘Verrijs, verrijzenis!’

Zo lukt het me niet om de draad ooit weer op te pakken. Ik vind niet de weg uit het labyrinth van de wanhoop. Mijn bebloede stierekop is afgrijselijk om te zien. Om over mijn genitalien maar te zwijgen.

Ik weet niet meer wat ik aan het doen ben. Niemand kan mijn jammeren sussen. Tevergeefs klaag ik over mijn geliefde, die is weggevlogen als de ochtenddauw, verdwenen als de bittere smaak van de ochtend na het tandenpoetsen.

Nu weet ik het weer. Ik schrijf een brief.

De verzengde reiziger

2008-12-20T10:24:00.005+01:00

Gebrandmerkt
Ging hij door het leven
De slaaf
Van allerhande zoetigheden
Gebroken
Door een droom van adem
Stokkend in des doods gelaat

Sloeg zijn viool stuk op de winter
At zijn vrede op in 't donker
Liet geen spoor na in de wolken
Waar de zon zijn graf beschijnt

Weerloos was ik, niemand zag mij
Dan de rovers, dan de maan
Ik was plots ontstellend nuchter
Heeft het niets
Te betekenen?

'A Skin Too Few' - Nick Drake als spiegel

2008-11-27T12:36:00.006+01:00

Zojuist zag ik de documentaire A Skin Too Few - The Days of Nick Drake. Iemand van de geïnterviewden zei dat het geweldig is dat 'Nick' steeds opnieuw ontdekt wordt door de nieuwe generaties: wie zijn muziek ontdekt, geeft het weer door aan een ander. Dat is waar. Nick Drake werd aan mij doorgegeven door een Duitse neo-hippie die zijn tent opsloeg naast de onze op camping 'Oan 'e Poel' in Terherne. Hij heette Jens en omringde zichzelf met Grolsch beugels. Hij had ook een zoontje bij zich, dat vroeg ging slapen. Als een terughoudende evangelist vertelde hij over Nick Drake. Hij had een bandje bij zich met Five Leaves Left erop. 's Avonds stopten we het bandje in onze ghettoblaster. Wij vonden er niet veel aan. Jens onthulde ons dat we de muziek nu nog niet konden begrijpen; wij waren jong en frivool en te cynisch om geraakt te worden door de lyrische ernst van de Britse singer-songwriter. Jens had net een grote joint gerookt en de muziek was emotioneel nu te heftig voor hem, vertelde hij ons. Hij legde zich naast zijn zoontje te rusten.

Jens kreeg gelijk: na verschillende keren luisteren begon de betovering van Nick Drake's muziek tot ons door te dringen. Het bandje circuleerde als een wisseltrofee tussen ons vieren. De muziek was als een steen die in de vijver van onze ziel werd gegooid en daar onvermoede diepten van gevoelens losmaakte.

'Five Leaves Left' vond ik altijd wel een tikkeltje melodramatisch. Het paste bij de gezwollen melancholie van de adolescentie. Maar soms had ik moeite om het serieus te nemen. Het was in de jaren dat ik niet meer huilen kon. Later ontdekte ik 'Pink Moon', een volwassener album dat magistraal is in zijn lyrische eenvoud. Het is akoestische gitaar en zang op zijn puurst en op zijn best. Het album werd rond middernacht opgenomen in slechts twee sessies van twee uur. Het staat op nummer één van mijn album-top tien, gesteld dat ik zoiets zou hebben.

Nick Drake stierf op 26-jarige leeftijd aan een overdosis amitriptyline, wellicht onopzettelijk. Amitriptyline - 'Triptozol' zoals de merknaam door zijn vader in de documentaire wordt genoemd - is een tricyclisch antidepressivum dat in hogere doseringen al snel giftig voor het hart is.

In de documentaire vertellen vrienden en kennissen van Nick hoe hij in de laatste fase van zijn leven zienderogen achteruit ging. De depressie drukte zwaar op hem. Niets gaf hem nog vreugde. Hij had het gevoel dat alles wat hij had geprobeerd, mislukt was. Zijn voortijdig afgebroken tournee moet daar aan hebben bijgedragen: de schuchtere Nick slaagde er niet in om zijn publiek te laten ophouden met babbelen en echt te laten luisteren.

Een ongelukkige jeugd lijkt Nick bepaald niet te hebben gehad. Wat zijn zus Gabrielle (een prachtige, Britse vrouw) erover vertelt klinkt warm en bijna ideaal: liefhebbende ouders; een creatieve, muzikale moeder die lyrische, poëtische liedjes schreef - Nick is hoorbaar door haar beïnvloed. Waar ging het mis? De grote hoeveelheden cannabis die Nick vanaf zijn studieloze studietijd begon te roken brachten hem in ieder geval danig uit zijn psychische balans. De amitriptyline, die hem had moeten redden, werd hem uiteindelijk fataal.

Het is goed voor mij om biografieën te zien of te lezen van mensen met wie ik mij in enigerlei mate kan identificeren. Nick Drake is voor mij zo'n spiegelfiguur. Zijn muzikale nalatenschap en posthume roem zijn begerenswaardig; zijn tragische levenseinde is dat niet. 'Wat baat het een mens de gehele wereld te winnen en aan zijn ziel schade te lijden?'

Het leven is het leven waard - ik hoop dat ik dat altijd mag blijven zien.

2

2008-11-25T12:04:00.001+01:00

Hij was de man van Visvliet. Hurkend bij de beek had de dooraderde hand van zijn vader hem uit het water geschept: een klein mannetje, met blauw gezicht en urinerend, het piemeltje omhoog wijzend als de waarschuwende vinger van een leraar. Het was winter, 1976. Hij was gevangen. Hij werd meegenomen naar Marum, mee in de stromen van de tijd, naar de duisternis waar de geschiedenis pas echt begint.
Zijn vader dronk – whisky. Zodra hij dromen kon, droomde het toekomstige vissertje over water dat bezit nam van het huis. Het water steeg, het steeg tot aan het dak, maar het mannetje kon niet meer zwemmen. Zijn moeder was vastberaden: zij was het anker van het huis. Zij lachte en beminde en zei ‘theekeutel’ in plaats van ‘theeketel’, zodat de man van Visvliet en zijn zusje erg moesten lachen. Maar als zijn vader thuiskwam werd het lachen gedempt, en zijn moeder was niet langer zijn eigendom.
Hij staarde over het water van de angst en werd opgenomen in de verte van verlangen. Als hij staarde, draaide God aan de lens van zijn wereld. Dan werd zijn blik wazig maar zijn ik scherp. Dan hield de wereld het midden tussen verdwenen en voorbij. En hij droeg een glimlach die vol was van geheimen. Zijn moeder riep hem terug, hem opeisend als een roverhoofdman het pronkstuk van de buit. En hij wist dat hij moest komen. Hij was gevangen in de wereld. Hij moest leren zwemmen in het water van de angst. Maar hij was ook gevangen in de verte van verlangen. Hij werd aangetrokken door het plafond van het heelal. Daarheen zou hij willen varen in een luchtballon. Maar hij moest terugkeren. Dansen kon hij nog niet. Zijn moeder riep hem terug, en hij kwam. Steeds weer.
Vooral als hij alleen was, trok hem de lome leegte met haar zwangere warmte. Hij vestigde dan zijn blik op een punt enige tientallen centimeters vòòr het rooster van de kachel op zijn kamertje. Het duurde dan niet lang of hij zag het rooster als het ware uit zijn lichaam treden en verdubbeld voor zichzelf opdoemen. Dan hoefde hij alleen nog de dubbel van het rooster met zijn blik los te laten, en hij was vrij. Los van de wereld; gevangen in een glimlach vol geheimen. Maar als zijn moeder hem zo zag, dan riep zij hem.

Desertatie

2008-08-13T21:12:00.005+02:00

Duizend schepen
Branden laaiend
Overzie ze
Luchtmatroos

Zwarte haaien
Stijgen grimmig
Ruiken kolkend
Bloed vannacht

Daar staat Petrus
Plompverloren
Moppentappers
Hijgen uit

Draalt de donder
Wenkt de wissel
Vlucht ver van de
Ziekenboeg

Proberen minder te zondigen

2008-07-31T12:12:00.009+02:00

Het is zoals de Hamer tegen mij zei: 'Je moet proberen minder te zondigen'. Enigszins verontschuldigend lachend zei hij het, als een verkoper die ten langen leste de beschamend hoge prijs van een onverkoopbaar product moet noemen.

Van de evangelische podiums - lage en platte varianten van het ouderwetse preekgestoelte - wordt op fanatieke toon een ander evangelie gepredikt: van vliegensvlugge verlossing en totale triomf over de zonde. De mensen horen het welwillend aan, ja er zijn er genoeg die erdoor in vervoering geraken; maar als de kerken (in werkelijkheid industriepanden, buurthuizen en gymnastieklokalen) leegstromen, worden de broodkruimels van het woord als door raven weggepikt: 'Dominee heeft het weer mooi gezegd', maar mooi doen is lastiger dan mooi praten.

Vandaar het superioriteitsgevoel van de charismatischen, die hun manische bevlogenheid bijna 24 uur per dag weten vast te houden terwijl op de kracht van hun geloof benen aangroeien en tumoren van hun ex-slachtoffers wegrollen als knikkers.

Dan het pragmatische van mijn vriend de Hamer: elke gelaten zonde is er één minder; met elke niet begane zonde komt de hemel een stukje dichter bij de aarde. Het is een negatief van het Joodse levensgevoel, ontsproten aan de calvinistische verdorvenheidsleer. Maar ik zie de Hamer liever zó, dan met verlengde benen en wegrollende tumoren. Het charismatische enthousiasme heeft geen centimeter aan mijn beenlengte toegevoegd, laat staan dat ik voor mijn ongelovige ogen een plotselinge tumor heb mogen zien materialiseren. En in de kater die volgde op mijn charismatische roes, leek zondigen het enige en laatste redmiddel.

Maar nu zie ik in de woorden van de Hamer een ongewilde wijsheid die verwijst naar de aloude woorden van Prediker: 'Wees niet al te rechtvaardig en wees niet al te goddeloos'.
Het manisch-schizofrene 'Zondig dapper!' van Luther lijkt voor mij niet weggelegd.

Ik zal proberen minder te zondigen.

De vreemde beesten

2008-07-30T14:30:00.005+02:00

Er zijn onpeilbare diepten van verlangen.

Op de bodem van dat verlangen bevinden zich vreemde beesten, platvormig vanwege de druk en bijna zuurstofloos. Deze beesten houden vreemde vergaderingen waarin ze fluisterend met elkaar overleggen. Ze fluisteren niet werkelijk, ze schreeuwen ieder woord, rustig en beheerst, maar de druk van de verlangens is zo groot, dat ieder geluid wordt gedempt tot een ranke trilling die alleen de gevoeligste oren op kunnen vangen.

Soms wordt besloten een afgezant naar boven te sturen, en dan krimpen alle beesten van afgrijzen ineen, tot er één wordt uitgekozen om zijn lichaam te geven voor de goede zaak. Zo'n beest begeeft zich dan naar boven, de ondiepte in, en bereikt na het afleggen van vele kilometers de rumoerige wateren van de droom, alwaar hem een vreemde en onprettige dood wacht. Niet gewend aan de lichtheid en onstuimigheid daarboven, raakt zijn lichaam verwrongen en verminkt, en voor het uiteenspat doemt het zo onherkenbaar voor zijn onbewuste schepper op dat deze zijn oog er vaak maar ternauwernood op vallen laat.

Dit is het lot van de vreemde beesten: te vergaderen in schreeuwende stilte, en te vergaan in het geraas van de maan.

Angst voor het mislukte leven

2008-07-30T12:53:00.008+02:00

De angst voor de dood lijkt nu dichterbij dan ooit. Niet de angst om dood te gaan, maar de angst om dood te gaan en van mijn leven geen kunstwerk te hebben gemaakt. De angst voor het mislukte leven.

Ik blijf op zoek naar een panacee, beseffend (maar niet wetend) dat dit een speurtocht naar de Heilige Graal is. Ik ben in conflict geraakt met mijn psychiater, die er niet vrolijk van wordt dat ik mezelf zowel tot amateur-psychiater als tot mijn eigen proefkonijn heb gebombardeerd. Maar ik kan me moeilijk onderwerpen aan een voor mij twijfelachtige autoriteit. 'Jij wilt graag zelf de controle bewaren', heeft ze gezegd. Maar

ik ben de controle kwijt
als ik in mijn kissie lig

De pillen zijn even bevreesd als ik. Even veeleisend als mijn geweten. Even duister zwevend boven de genezen aarde.

Bericht van het roze vrouwtje

2008-07-28T12:40:00.006+02:00

Baby Schneider en het blind vertrouwen

2008-07-28T09:55:00.007+02:00

Nu is er een baby. Haar naam is Silja. Dat betekent 'blind'. Rotsvast geloof is blind vertrouwen. En het betekent ook (en vooral) 'overwinning van God', namelijk van JHWH, de onuitsprekelijke Naam, sprekend Jezus.

Silja is geweldig. Ze is goedgehumeurd, goedlachs, geïnteresseerd in de wereld om haar heen, lief, mooi, ze slaapt de hele nacht door en ze komt op voor haar rechten, desnoods met auditief geweld. Ik hou van haar.

Mijn vrouw noem ik vaak gekscherend 'Frau Schneider'. Zelf ben ik natuurlijk 'Herr Schneider'. Onvermijdelijk wordt de kleine nu bij wijle aangesproken als 'Baby Schneider'.

Kort verslag van een wonderlijk avontuur

2008-04-27T19:46:00.004+02:00

Een AMA die dreigde zwart te rijden. Ik schold de busschauffeur uit voor farizeeër. De politie verwijderde ons uit de bus, die wegreed. De agenten gaven ons gelijk en schudden ons de hand. Een Hagenees met troetelhond werd opgehaald door zijn kekke zangeres. De Afrikaan en ik bleven achter. We rookten een stick. God greep me in m'n kraag.

Oogbolconstipatie

2008-04-09T21:25:00.001+02:00

Mijn oogbollen puilen uit als dikke ronde keutels die halverwege de kringspier blijven steken. Is het de clomipramine die ze naar buiten duwt? Ik ben gevoeliger voor licht geworden. Mijn hart gaat tekeer als een gabberbeat. En ik ben geconstipeerd. Maar daarvoor drink ik lactulosestroop. Ideaal bij chronische constipatie. Zelf opgezocht in het farmacotherapeutisch kompas. Mijn geliefde pillenbijbel, waar ik graag stukjes uit lees voor het slapen gaan.

Ik word geconfronteerd met een paradox. Clomipramine heeft bijwerkingen die naarmate de dosis toeneemt angstaanjagende vormen kunnen aannemen. Hypochonder als ik ben heb ik maar weinig nodig om doodsbang te worden. Hoe meer clomipramine ik slik, hoe meer bijwerkingen. Maar: hoe meer ik slik, hoe minder angst. Mogelijk is dus de dosis waarbij ik geen angst meer heb, ook de dosis waarbij ik een hartaanval krijg, of een aanval van acuut glaucoom.

Stel: ik sterf ten gevolge van dit medicijn - wat zal dan op mijn grafsteen staan?

De clomipramine werd hem te machtig

of

Tricyclische antidepressiva voor altijd

of

I went tricyclic on my ass, and look where it brought me..

Lessen uit de natuur 3a. De worm, de rups en de maden.

2008-04-05T11:30:00.000+02:00

Een waarlijk neurotische geest is onverwoestbaar. Hij kan alleen zichzelf verwoesten - en zal dat ook doen, uiteindelijk.
Verwoesting kan evenwel een manier zijn van overleven. Jezelf in kleine partjes hakken, als een worm die voortleeft in een veelvoud van zichzelf nadat een kind hem met een schaar in stukjes heeft geknipt.

Komt een worm bij de kapper.
Kapper: 'Hoe had u het gehad willen hebben?'
Worm: 'In stukjes van vijf millimeter.'
Kapper: 'Weet u het zeker?'
Worm: 'Ik ben eenzaam.'

Maar eenzaamheid is niet de reden dat de neurotische geest verknipt is. De neurotische geest wordt verscheurd tussen liefde en haat. Hij is als een rups die nooit een vlinder zal worden. Hij houdt te veel van het blad om het op te kunnen eten. Hij haat het blad te erg om het op te kunnen eten.
En zo blijft hij voor altijd een kleine rups.

Ik schoot overeind. Er was iemand beneden. Een inbreker. Zij bleef slapen, stijf tegen me aangedrukt.
Ik dacht: Misschien gaat hij weg.
Even later hoorde ik zijn voetstappen op de trap. Hij kwam naar boven. Ik verstijfde.
Hij opende de slaapkamerdeur. In het stikkedonker kwam hij op ons af.
In blinde paniek greep ik een mes en stak op hem in tot zijn lichaam niet meer bewoog.
Ik deed het licht aan.
Daar lag mijn levensgezellin, levenloos en verminkt.
Ik wilde haar beschermen.
Ik had haar vermoord.
In blinde razernij greep ik een vork en dreef die in de buik van de inbreker. Terwijl hij kreunend op zijn knieën zakte, draaide ik de vork in zijn buik om. Hij zakte stervend achterover.
Op mijn knieën begon ik te schreeuwen.
Het verdriet kroop door mijn oogkassen naar buiten als maden.

Verdriet van een depressiesnoepje

2008-04-03T18:03:00.002+02:00

Ik kom net van een koude kermis thuis. Ik dacht met gemak van de ene naar de andere medicatieve ijsschots te springen, maar viel in het ijskoude water van de ontwenning. Fluvoxamine en clomipramine sámen - dat was alsof je rondliep met je hoofd in een slagroomtaart. Maar nu ik Fluvoxamine het veld uit heb gestuurd, loopt Clomipramine doelloos te dribbelen. Maakt af en toe een eigen goal. Wie is überhaupt de tegenstander?
SSRI's (depressiesnoepjes) houden er niet van om een scheidingscontract voorgelegd te krijgen. Ze ontpoppen zich dan tot valse hellevegen. De enige manier om medicijnlief zonder al te grote conflicten de deur uit te krijgen is langzaam, héél langzaam de liefdeskraan dicht te draaien. Steeds kleinere beetjes nemen, zodat het medicijn niet merkt dat het langzaam maar zeker haar invloed verliest. De medicatie 'uitsluipen' heet dat in medisch jargon. Terwijl de leeuwin nog ligt te soezen stiekem uit haar muil kruipen en zachtjes wegsluipen, de adem inhoudend wanneer ze in haar dromen de wenkbrauwen optrekt.
Ik ben er te snel uitgeslopen. Ik heb de bek van de leeuwin opengeduwd en ben met zevenmijlslaarzen weggespurt.
Nu weet ik niet wie mij verdriet bezorgt - mijn oude of mijn nieuwe liefde. Maar liefde bezorgt altijd verdriet. Zelfs liefde voor een medicijn.
Overigens ben ik van mening dat de Messias het enige ware medicijn is.

De verloren geheimen

2008-04-02T17:55:00.003+02:00

Hij was bang voor de taal geworden. Eeuwenlang had hij geheimen gemaakt. Ze gefabriceerd in pompende en klotsende fabrieken. Voor wie? De arbeiders met geschaafde hoofden, ernstig als doodgravers. Nu was de taal hem te machtig. Hij kreeg geen vat meer op de woorden. Ze ontglipten hem als vlooien de vingers van een vroedvrouw. Weg waren ze. 'Bedankt voor de moeite. Komen niet meer terug.' Wat moest je met zulke woorden beginnen? Hij wilde geheimen maken, zoals een leerlooier leer wil looien. Alleen heeft een leerlooier geleerd hoe hij leer looien moet. Hem was het geheimen maken nooit geleerd. Zijn drang om geheimen te maken lag in het verlengde van een levendige fantasie. De wereld ánders fantaseren dan ze is - dat hielp. Een tijd. Verwondering forceren bij het publiek: een goochelaar die onder kreten van ontzetting een witte wurgslang uit zijn hoed tovert. Zwetend.
Hij maakte geheimen met woorden. (Dat was in de tijd dat hij nog geheimen maakte.) Hij maakte ook geheimen met gitaarakkoorden, of met mosterd - ja zelfs met pindakaas. Hij draaide voor het maken van geheimen zijn hand in het geheel niet om. Maar nu? De meeste woorden waren gestorven, of geëmigreerd. Gitaarakkoorden klonken schel, als wegwiekende kraaien.
Zijn geheimen waren verloren.

Bijstandsmoeders van harte welkom

2008-04-01T18:06:00.000+02:00

Ik werk bij de bank. Ik voer aanvragen van leningen in. Dom werk, dat binnen afzienbare tijd volledig zal zijn geautomatiseerd.
Niet iedere klant heten wij van harte welkom. Wie de afgelopen vijf jaar nalatig is geweest in het aflossen van een lening kan een krediet van ons wel op zijn of haar buik schrijven. Zulke klanten hebben 'achterstandscoderingen' die haarfijn geregistreerd staan bij Bureau Kredietregistratie in Tiel, ook wel liefkozend 'BKR' genoemd. Slordigheid bij het betalen van een mobiele telefoon-abonnement is al voldoende om zo'n codering te verwerven. En samenwonen of getrouwd zijn met iemand met coderingen staat eveneens garant voor nul op het rekest.
BKR-coderingen zijn altijd reden tot opluchting, want zodra die gevonden zijn kan de aanvraag zonder meer worden afgewezen. Gejuich gaat ook op wanneer de aanvrager in de bijstand zit: dan is zelfs invoeren niet meer nodig. Mensen met een bijstandsuitkering behoren tot een categorie die intern een zeldzaam poëtische aanduiding met een bijbelse dramatiek heeft gekregen, namelijk de categorie van de 'Eeuwig Kanslozen'. Wij, bankmedewerkers, verheugen ons in het lot van de Eeuwig Kanslozen, want het oordeel van de bank is altijd rechtvaardig.
Hoewel ons invoersysteem gekoppeld is aan de computers van BKR, vindt het niet altijd op eigen houtje de saillante details van de leenhistorie van de aanvrager en eventuele partner. Wij raadplegen daarom ook zelf de informatie van BKR, naarstig zoekend naar financiële schandvlekken. Dit doen wij zéker wanneer de klant een 'vreemde' of een 'opvallende' (lees: buitenlandse) naam heeft.
In mijn enthousiasme over dit rijke en uitdagende werk zou ik bijna vergeten te vermelden dat het mij niet alleen een relatief riant inkomen maar ook RSI-klachten bezorgt. Pijnlijke gewrichten in polsen en handen, verhitte schouderspieren en een lamme rechterarm. Mijn baas heeft mij al snel voor vijftig procent de Ziektewet in gebonjourd, anticiperend op een rustige periode met overbemanning. Ik ben daar overigens ondertussen alweer uitgebonjourd door een neurotische UWV-arts met een droog gevoel voor humor die mij adviseerde 'door de pijn heen te bijten'.
Mijn baas regelde verder een peperdure en superluxe stoel met verfijnde afstellingsmogelijkheden, waardoor een dag achter de computer nauwelijks nog onderdoet voor een dag op het strand. Wanneer men eenmaal een dergelijke stoel verworven heeft, moet men deze uit handen zien te houden van jaloerse collega's die geen enkele fysieke klacht hebben maar het ook wel zien zitten om van hun werkplaats een chill-out zone te maken. Om dergelijke onverlaten te weren heb ik op mijn stoel een A4-tje bevestigd met de volgende tekst:

NIET VERSTELLEN S.V.P.
STOEL T.B.V. TINO STRA (BP3)
WEGENS ARBO
+ RECTALE INCONTINENTIE

Wandelende tijdbommetjes

2008-03-29T21:52:00.000+01:00

Ik zit sinds jaar en dag in zak en as.
Hoe dat zo gekomen is?
Het begon ermee dat m'n grote teen kromp. Toen begaven m'n oren het. Ook werd ik bijziend. Alras was er niets meer om voor te leven. Tot overmaat van ramp kreeg ik RSI. Mijn vrouw werd zwanger. De kat bleek rond te lopen met een lekkende hartklep. Mijn stoere, vlotte, jonge blonde Friese knappe tandarts vroeg de laatste keer dat ik haar behandelkamer binnenliep of ik soms een tien-ritten-kaart had. 'Je hebt nou eenmaal een rotgebit', zei ze na onderzoek. Uit piëteit voor mijn trouwring had ik, terwijl ze ingespannen over me heen hing, haar zweetlucht niet tot de erogene zones van mijn verbeelding laten doordringen. Haar geur stond te wachten als een hinde voor het zebrapad. Ik liet het licht op rood staan.
De dierenarts, die eruit zag als een jonge verstrooide professor met rood Einstein-haar en een rond brilletje, putte zich al evenmin uit in eufemismen over de aandoening van onze kat. 'Ik wist dat Nino een beetje hartruis had'. - 'Nou, een behóórlijke, hoor'.
'Dus hij kan er wel oud mee worden?' - 'Nou, het zijn wel wandelende tijdbommetjes hoor'.
Tegen het einde van het consult, dat hij niet goed af wist te sluiten, drukte hij me enigszins verward, alsof hem plotseling een belangrijke afspraak te binnen schoot, meermalen op het hart om toch vooral maar niet aan het naderende einde van de kat te denken. 'Gewoon niet aan denken', zei hij met een vastberadenheid die ook hemzelf leek te verrassen.
Mijn vrouw is een wandelende tijdbom.
Gewoon niet aan denken.

Akairia

2008-03-28T20:34:00.000+01:00

Twee stapjes naar voren en één stapje terug

2008-03-27T16:27:00.000+01:00

Mijn klachten zijn de omgekeerde verrekijker waardoor ik naar de wereld kijk. Met name de toekomst lijkt erg ver weg. Onhaalbaar. Onbetaalbaar. Ik ploeter, wroet en slaap - ik slaapwandel, woeker en proest.

Nu ben ik begonnen aan clomipramine. Een tricyclisch antidepressivum. Glorieuze drie-ring van atomen. Verguisd en beschaterd medicijn uit een andere tijd. Niet door tienduizenden strotten geschoten met de kanonnen van de farmacotherapeutische maffia. Niet voorgeblaft door pillenschrijvers die met de tong uit de bek achter de kogels en de feiten aanhollen.

Clomipramine's moeder, Imipramine, werd in de Jaren Vijftig bij toeval ontdekt door geleerden die probeerden een antipsychoticum te maken. Imipramine hielp niet tegen psychosen, maar patiënten werden er wél goedsmoeds van. Eén van Imipramine's dochters, Clomipramine, bleek behalve depressies ook obsessies en dwanghandelingen te verlichten!

De drieringige ontzwartgallers eisen, bescheiden maar ongegeneerd, hun tol. Ze geven je 'een bek als een gympie'. Als je te snel omhoog komt zit je plots in een achtbaan. Ze maken je suf en dik en laten je zweten. Ze zuigen de helderheid als met een spons uit je brein. En als je pech hebt, vreten ze je lever op. Of ze maken van je hart een lepeltrommelaar. Maar ze geven meer dan dat ze nemen.
Voor menigeen, althans. Voor menigeen.

Ik beëindig nu het experiment met het monocyclische antidepressivum Fluvoxamine, de eerstgeborene der SSRI's: een zwart schaap, waarvoor de veehandelaar zijn best niet meer doet. Alle andere SSRI's (het is veelzeggend) zijn twee- of meerringig. Maar Fluvoxamine is een eenring en een eenling. Langzaam speen ik mijzelf van haar borst. Zij voedde mij tot vruchteloze tevredenheid, en ik mekkerde toch, omdat ik mijn ontevredenheid mistte.

Fluvoxamine een afnemende maan, Clomipramine een opkomende zon.

'Clomipramine. Laat de zon weer schijnen.'

----------------------------

'Fluvoxamine. Maakt de regen warm.'

Maar eigenlijk is het beste medicijn toch de Messias.